13:19 17-12-2009 // Kwaliteitsdenkmomenten

Ik verzand vaak in het chaotische geheel wat ik gedachtes noem. Ik verzand er oh zo graag in. Hoe lang heb ik niet nagedacht over de eerste zin en hoe deze zin per se zou moeten beginnen met het woord 'ik'. Want 'ik' is al niet de titel. Het verzanden is mijn manier om het creatieve proces op gang te brengen; Ik laat het gewoon gebeuren, ik laat de chaos ontstaan en filter hier vervolgens het meest nuttige onderwerp uit. Om toch structuur aan te brengen dwing ik mezelf te concentreren alleen op dat punt. Een utopische manier van zelfkennis en zelfcontrole, die verre van altijd werkt.

De tijdstippen waarop deze schimmen aan mijn hersenen ontspruiten noem ik 'kwaliteitsdenkmomenten'. Deze momenten zijn net zo controleerbaar als de momenten waarop je blaas je dwingt het gele vocht te spuien. Als je hier te lang mee wacht gaat het pijn doen. Zo zijn de momenten dus niet alleen controleerbaar, beheersbaar, maar ook een noodzakelijkheid. Een uitgesteld moment is des te intenser. Waar een uitgesteld orgasme een prettiger hoogtepunt tot gevolg heeft, zo loopt een uitgesteld kwaliteitsdenkmoment voornamelijk uit op een overvloed aan te verwerken gedachtes. Hoe meer je de tijd neemt om na te denken, hoe minder tijd je per saldo nodig hebt.

-- reageer --


21:47 16-12-2009 // Paprikamomenten

Het eerste interview met Dreadlock Pussy kreeg de gevleugelde kop 'paprikamomenten' mee. Een paprikamoment grijpt terug naar hoe het allemaal begonnen was, de oorsprong en het ontstaan. Zwaar overtrokken, maar de interviewer vond het een dermate interessant verhaal dat het Limburgs krantlezend publiek hiervan op de hoogte gesteld moest worden. Tijdens het snijden van paprika's op een verloederd industrieterrein ontstonden ideeën voor het in de wereld gooien van muziek die ons zou kunnen boeien. Twee jaar later zou het elkaar uitmaken voor eikel na een show (want wie was er de overgang naar het refrein vergeten?) een geromantiseerde versie van een dergelijk paprikamoment zijn. Er was na de show weinig tijd om op elkaar af te geven, omdat het podium moest worden vrijgemaakt voor de volgende act, laat staan dat er daadwerkelijk een refrein gemist was. Hooguit hebben we het gebrek aan kleed-, opslagruimte en opfrismogelijkheid op elkaar afgereageerd. Wat een niet mindere versie van een paprikamoment zou kunnen zijn geweest.

-- reageer --


19:31 13-12-2009 // Parijs of verder?

Op de terugweg van het weekje op tour met de Italiaanse band 'Linea 77' werd de lijst genomineerden opgemaakt en winnaars verkozen. In de bus werd eenzijdig onze roadie DD als winnaar betiteld in de categorie 'beste nieuwe verslaving'. Onze rock'n'roll-to-the-bone roadie was de initiatiefnemer van het roken van vanillesigaren. Deze kortstondige gewoonte werd door Lombok en Jaap gretig opgepikt. Het verlies van 50% van mijn stemgeluid en pijn bij het slikken waren bijwerkingen die ik maar op de koop toe nam. Want tja, als je dan een week door Duitsland crosst in een verlengde, zwarte Mercedes Sprinter met geblindeerde ramen, dan moet er ook rook vrijkomen als je de schuifdeur opent bij een tankstation. Het zou een combinatie moeten vormen van Henny Huisman's mini-playbackshow en de band uit Back to the Future I. Hierop terugkijkend, had bij de geprolongeerde awardshow Jaap een publieksprijs gekregen het best uitgevoerde impulsieve idee.

Op de terugweg van concerten werden de meest ludieke gedachten gespuid. Vlak voor we terug bij de studio waren opperde Jaap het idee om meteen door te rijden naar Parijs. Vijf dagen later werd ik opgehaald in het gehuurde busje volgeladen met hetzelfde assortiment aan levensmiddelen die de kasten van ons vakantiehuisje een jaar eerder hadden gevuld. Het plan om naar Parijs te rijden werd al snel van de tafel geveegd en gewijzigd in het nemen van een duik in de Middellandse Zee. Op de terugweg zouden we wel een bezoekje brengen aan Parijs. In Parijs had een obscuur distributiekantoor het op zich genomen om onze cd uit te brengen in Frankrijk. Onze labelmanager vond het een goed idee om onze gezichten daar te laten zien, in verband met het versterken van de zakelijke contacten. We reden de hele nacht door, met iedereen afwisselend aan het stuur (met uitzondering van de eeuwig rijbewijs-loze Jaap) of met het hoofd trillend op de blikken knakworsten. Met een incidentele tussenstop (roken deden we namelijk gewoon in de bus, ongeacht of iemand hier last van zou hebben) om koffie te maken. Al roerend in een pannetje water op een gasbrandertje genoten we van de zonsopgang langs de snelweg. Ook al duurt het veel te lang totdat het water kookt om te genieten van iets instant-koffieachtigs.

1.100 kilometer later stonden we met opgerolde broekspijpen te genieten van de zoute lucht van de zee. Een paprikamoment. En na een kleine zoektocht, het was immers geen hoogseizoen, naar een geschikte camping zetten we onze tent op naast een Zweeds gezinnetje. Het warme weer, de Franse lucht en de camping riep om een roze wijn. Gulzig verslonden we een bouwwerkje van deze alcoholhoudende limonade. Zoals vaak viel ik hierdoor in slaap op een veel te bont (niet mijn eigen) luchtbed. Verward, gedesoriënteerd en met een gezonde blos op mijn wangen werd ik wakker midden in een verhaal. Je kunt vaak wel bij benadering aangeven wanneer een gesprek een discussie wordt en wanneer de discussie escaleert. In mijn slaap heb ik het belangrijkste gedeelte van het gesprek en dus de aanleiding gemist. Als ik er nu aan terug denk zie ik mezelf ook in dat luchtbed zitten terwijl ik alleen de rest gadesla. Ik kan me niet herinneren of ik me ergens mee bemoeid heb. Ik weet alleen nog dat ik redelijk snel tijdens het gesprek me uit de voeten wilde maken. Ik houd niet van ruzies (wie wel trouwens?). Dat zal wel komen door de ruzies die ik in het huis van mijn oma geregeld heb moeten aanhoren. Ik trek me niet als een autist terug om ergens wiebelend in een hoekje met de handen over mijn oren een liedje te neuriën. Maar als ik met weinig moeite een escalatie niet hoef mee te maken, dan zal ik dit niet nalaten. Zo vond ik mezelf als eerste op het aangrenzende strand, waarschijnlijk met een geruststellend sigaretje. Al snel werd ik gevolgd door Pat en een minuut of wat later door Jaap. De meest spraakmakende persoonlijkheid binnen ons gezelschap is van meet af aan wel Jaap geweest. De bizarste uitspattingen waren van zijn hand. Veelal aangewakkerd door drugs en/of alcohol, maar soms ook uit puur enthousiasme of irritatie. Hij heeft een onpeilbaar karakter, dat ook wel zijn charmes met zich meebrengt als je toch afhankelijk bent van een creatief proces zoals het maken van muziek. Na al die jaren in uiteenlopende situaties ben je natuurlijk al behoorlijk wat gewend van iemand, maar sommige extremen blijven je bij. Op het strand van het Zuid-Franse dorpje voelde Jaap toch sterk een neiging om geheel spontaan, met de voor handen zijnde rekwisieten, uit te beelden hoe hij over Bart dacht. Bart was er dus verantwoordelijk voor dat wij met zijn drieën beduusd op een verlaten strand zaten. De inhoud is me nu volkomen ontschoten, en wellicht al toen ik in het warme zand zat. In een vriend-vriendinrelatie is het af en toe ook gewoon lekker om te bekvechten over iets onbenulligs als het dopje van de tube tandpasta. Het dopje is op dat moment dan het lijdend voorwerp, maar dat had net zo goed het gebit van de buurman kunnen zijn. Je ruziet dan omdat het nodig is in een relatie, omdat het oplucht, omdat het een soort van ruimte schept. Een ruimte om vervolgens leeggelopen opnieuw te beginnen aan een volgende paragraaf. Achteraf zal blijken dat ook onze ruzie op de camping eenzelfde soort lijdend voorwerp had. Misschien was het meer een leidend voorwerp, want de term 'godlike' werd volgens mij als bestempeling gebruikt van Barts gedrag. Hij praatte over "zijn band", alsof alles om hem draaide. In een groepsverband waar iedereen eenzelfde eenzesde deel vertegenwoordigt, hebben dergelijke opmerkingen een vrees voor machtsverschuiving tot gevolg.

De rekwisieten die Jaap ter beschikking had waren beperkt tot voornamelijk zijn eigen lichaam. Daarom nam hij geheel onverwacht een teer deel hiervan in zijn hand, liet het rusten in zijn handpalm en bewoog het zo een paar keer op en neer. "Zo, dit is wat ik denk van Bart nu", luidden zijn voldane woorden. Ditmaal enkel gedrogeerd door enkele flessen rose en de impact van de situatie. Een zomer eerder zorgde een soortgelijke uitlating, maar dan met een ontblootte kont voor een lachkick van ongekende duur onder ons zessen. Al zittend in het warme zand bracht het zien van Jaap zijn lid een einde aan de ondragelijke spanning met een kleine benepen lach.

Ik werd wakker door de drukkende hitte in de tent. Punto lag naast me nog te slapen. Met een boek en handdoek zocht ik de koelte op in de zeelucht op het strand. Met mijn hoofd op het boek sliep ik hier een korte tijd verder. Omdat ik niet het gehele verhaal had meegemaakt, of er actief aan had deelgenomen, voelde ik er weinig voor om de veroorzaker van de ellende van de avond ervoor onder ogen te komen. De in Frankrijk ontwaakte duivel bleek zijn escapades alweer te zijn vergeten, wat het verwerkingsproces natuurlijk ten goede kwam. Mijn apathische ochtendritueel had er ook voor gezorgd dat ik niet degene was die hem 's ochtends als eerste onder ogen was gekomen. De volgende paragraaf was aangebroken.

-- reageer --


18:56 07-09-2009 // Ben je klaar om te veranderen?

Vrijwel al mijn bemoeienissen en acties zijn te danken aan een passie, obsessie of onbehagen. Alles heeft een aanleiding, een trigger, een impuls, een stimulans 'if you will'. Ditmaal is de trigger een obsessie, of meer een passie, of gewoon iets van mijn gading.

Ik heb altijd beweerd klaar te zijn om ieder moment aan deze wereld onttrokken te worden. Er klaar voor zijn is misschien dan weer niet de juiste uitdrukking. Ik was er in ieder geval nooit bang voor. Dat wil niet zeggen dat het nu een nachtmerrie is geworden. Alhoewel ik me een droom kan herinneren waar ik serieus van geschrokken was. Ik droomde dat ik lag te slapen in mijn eigen bed. Ik werd wakker omdat 'the grim reaper', met donkere mantel, gehurkt naast het bed zat. De punt van zijn zeis drukte heel hard in mijn borst. Ik kon er niets tegen doen, ik was volslagen incapabel om te bewegen. Op dat moment realiseerde ik me dat ik aan het dromen was en dat ik wakker moest worden om een einde aan de droom te maken. Door mijn eigen schreeuw zat ik vervolgens rechtop in bed, nogal ontdaan.

Iets minder lang geleden kreeg ik een ernstige allergische reactie op een chemisch goedje. Ik kreeg het benauwd en had moeite met ademhalen. Ik meende dat een volgelopen warm bad de symptomen zou verlichten. En terwijl ik in het warme water gedompeld lag besefte ik dat ik alle deuren had afgesloten met klemmen van de binnenkant. Dat maakte het redelijk onmogelijk voor iemand, ook met sleutel, om binnen te komen, zonder een bepaalde mate van bruut geweld te gebruiken. Dat gevoel beangstigde mij dermate dat ik toch over mijn steevaste standpunt met betrekking tot doodgaan anders ben gaan denken.

Ik heb geleerd dat ik moet zorgen dat mijn telefoon in de buurt is. De deur afsluiten met de sleutel. En een ander soort chemisch prutje gebruiken. En owja, ik geniet nu met volle teugen en neem het leven zo serieus als alle crap waar ik bespottelijke opmerkingen over maak. En ik doe nog steeds wat al precies deed; hoe ik het zelf wil. Ook al is dat soms vreemd, anders, eigenzinnig of onbegrijpbaar. Denk ik dan nu echt zo anders?

-- reageer --


15:11 26-07-2009 // Muziek over muziek

Soms zijn irritaties eenvoudig aan te wijzen. Soms is een slechte smaak eenvoudig te negeren. Wat zou het leven toch mooi zijn als we met behulp van enkele trefwoorden een negatief selectiefilter kunnen toepassen. Zodoende zou je automatisch alle voorgeprogrammeerde negeerbare zaken uitfilteren.

Die selectiefilters zijn vaak moeilijk aan te tonen. Je zou dan een lijst met duizenden begrippen moeten invoeren om een waterdicht nut te zien. Zoals bijvoorbeeld discomuziek (aanleiding is het ABBA-weekend op de muziekzender VH1). Hoe weet het leven welke muziek tot welk genre behoort. Iedereen heeft hier sowieso al zijn eigen interpretatie van. Daarom hebben veel wansmaak behartigende medemensen het mij iets gemakkelijker gemaakt. IF music_song_titel = "*music*" THEN skip.

Kan mij namelijk iemand een leuk nummer opnoemen met het woord 'music' in de titel? Let me rephrase that: Een nummer dat ik leuk vind. Ik mag er wel vanuit gaan dat u hier enigszins zicht op heeft. Ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat ik met deze filter geen groot aantal noemenswaardige meesterwerken zal missen. 'Music was my first love', 'Thank you for the music', 'I've got the music in me'... om maar een paar sprekende voorbeelden te noemen. Ik benoem dit alvast als mijn eerste, geslaagde levensfilter. Iedereen zou op deze manier zijn of haar trefwoorden moeten verwerken, zodat iedereen de zooi kan onderscheiden van andere zooi. Zoiets maakt het leven draaglijk.

-- reageer --


17:09 26-05-2009 // Lijst met volledig willekeurige, slechte combinaties

  • Koffie en melk
  • Fyfel en d'Alí
  • Nick en Simon
  • Ali B. en Marco Borsato
  • Hagelslag en zon
  • Christen Unie en CDA
  • Giel Beelen en een beroep waarin hij zichtbaar of hoorbaar is voor publiek
  • Tandpasta en vruchtensapje
  • Twan en wachten
  • Tandpasta en bier
  • Bloemkool en spaghetti
  • Duitsers en Engels
  • Kleine gele blaadjes en ieder rooster van mijn auto
  • Twan en geduld
  • Lekkende led-lampjes op zonne-energie en regenwater
  • Een zwarte sok en een iets andere teint zwarte sok
  • Myspace en Twitter
  • Blauw en groen
  • Beau van Erven Dorens en Nederlandse televisie

-- reageer --


16:39 24-05-2009 // Lijst met volledig willekeurige, goede combinaties

  • Koffie en suiker
  • Vile Valo en Nathalia Avelon
  • Rijstenvlaai en slagroom
  • Zwart en rood
  • Kiwi en druif
  • Therapy? en Fyfe Ewing
  • Pizza en salami
  • Leverworst en bessenjam
  • My Dying Bride en viool
  • Sonor en Paiste
  • Oorzaak en gevolg
  • Metal en jazz
  • Post en rock
  • Stroopwafel en ijs

-- reageer --


17:01 20-05-2009 // Strategiebepaling voor beginners

Mijn ellebogen zijn ongeschonden, zo glad als de billen van een pasgeboren baby. Ik gebruik ze niet graag. En dat is misschien waarom ik ben hoe ik ben. Mijn opvoeding is te braaf geweest, te ... Limburgs, if you will. Maar er zal het komende jaar gewerkt worden aan die eeltlaag. Die zal er komen, ook al moet ik dan mijn ellebogen gebruiken.

Hoe onvoorbereid ik mijn tijdsverkwisting heb ondergaan, zo onvoorbereid werd mijn tijd een tweede maal verkwist, als ik eenmaal een vergoeding vraag voor de geleden schade in de vorm van noppes. Ik wil niet het gevoel hebben dat die euro te snel verdiend wordt. Uiteraard een strategische zet, toren van A1 naar A3. Heb ik dan een strategie? Jawel, die heb ik. Al verandert die nog wel eens naar gelang de invloeden van mijn omgeving. Paard van B1 naar C3. Alhoewel ik nu steeds zekerder word van mijn kunnen en potenties, moet ik nog werken aan het passend krijgen van mijn toegevoegde waarde. Het ene betekent dus niet automatisch een uitwerking van het andere.

En ik heb helemaal geen zin om tegen iemand te schaken. Want ik schaak hoe ik ook mijn leven leid; Ik ken de spelregels, maar verder doe ik wat er in mijn hoofd op komt.

-- reageer --


9:32 16-05-2009 // Vluchtgedrag

Het lost wellicht niets op maar het geeft wel de rust die ik nodg heb. En het tegenstrijdige dat ik die rust in mijn eigen huis niet eens kan vinden. Hoe afgunstig ik ook terugkijk naar de acties van een goede vriend die het lef had om het vliegtuig naar Barcelona te nemen en daar zijn gedachtes op orde proberen te krijgen. Alles wat ik verzin waarom ik niet hetzelfde zou kunnen doen is af te zwakken met het woord 'smoes'. En zo is het ook. Ik durf het niet. Ik ben mijn eigen boeien, ik ben de enige die er voor zorgt dat ik de dingen die ik wil doen niet kan doen. Zelfs dichter bij huis voorzie ik problemen en obstakels.

Dus ik doe maar weer waar ik het allerbeste in ben: afwachten.

-- reageer --


11:35 15-05-2009 // Quid pro quo, my friend?

Zoals zoveel onderwerpen waar ik me enorm over kan opwinden, zal ook hier wel een onderzoek naar gedaan zijn, ondersteund met mooie calculaties en terminologie. Voor het gemak noem ik mijn dilemma de 'quid-pro-quo-ratio'. Alleen al met een eerste vluchtige redenatie vanuit het luchtledige kan een thesis gevuld worden. Maar laat ik het nu maar kort houden en mezelf beperken tot de basis.

Onze natuur is opgebouwd uit het vervangen en verwisselen van alle elementen. Zo wordt de dood van een dier een voedingsstof voor een plant, een brandende tak wordt omgezet in warmte en licht. Maar niet alleen de natuur, ook onze economie is gebouwd op hetzelfde principe; het uitwisselen van producten en diensten. Ik doe een inspanning, daarvoor krijg ik een product en van dat product koop ik een ander product dat ik liever wil hebben. Niets gaat verloren en alles heeft een nut. Alle krachten en producten eindigen in andere krachten of producten. Zo blijft alles in balans. Waarom is diezelfde balans in onze verrotte sociale maatschappij dan zo ver weggestopt?

De inspanningen die ik doe hoeven voor mij niet altijd omgezet te worden in andere inspanningen of producten, waarmee ik weer andere producten kan kopen. Maar wat gebeurt er dan met die inspanning? De maatschappij heeft vijf oplossingen. De inspanning wordt toch omgezet in een product (1), de inspanning wordt omgezet in een kracht (2), de inspanning wordt omgezet in pure emotie (3), de inspanning gaat in zijn geheel verloren (4) en de 'IOU' (5). De eerste twee zijn de meest voorkomende, maar niet meest vanzelfsprekende. De derde is er een waar grotendeels de tevredenheid mee gedekt is. De vierde is natuurkundig niet eens logisch, dus laten we hier snel overheen stappen. De laatste is van de reeks wel de meest bizarre. Het is een verkapte vorm van de voorgenoemde oplossingen, waarvan veelal blijkt dat uiteindelijk de vierde als gekozene uit de bus komt.

De IOU is een taboe in veel gevallen. Een herinnering of dwingendere aanmaning is al helemaal uit den boze. Dus moet de 'natuur' op zijn beloop gelaten worden. Niet iedereen kan hier op eenzelfde glorieus sympathieke wijze mee omgaan. Persoonlijk ben ik hier heel slecht in. En alhoewel ik verre van wrokkig pretendeer te zijn, zal ik het niet kunnen nalaten af en toe hier en daar het iemand kwalijk te nemen als de quid-pro-quo-ratio uit balans dreigt te raken.

-- reageer --


21:40 15-04-2009 // Volledig willekeurige uitspraken die me irriteren

  • De boer op gaan
  • Uitkristalliseren
  • Pas op de plaats maken
  • Nu moeten we doorpakken
  • Helicopterview
  • Alles komt goed
  • Met alle respect
  • Helaas pindakaas
  • Het zij zo
etc. etc. en alles wat met voetbal te maken heeft en grammaticale fouten en en en...

Mocht je me ooit betrappen op het gebruik van een van bovengenoemde uitdrukkingen, dan is dit bewust (lees: sarcasme).

-- reageer --


18:39 18-03-2009 // Volledig willekeurige dingen en mensen waarvan ik enthousiast word

  • Lente
  • Devin Townsend
  • Autorijden met de ramen open
  • Boekenwinkels
  • Twin Peaks
  • Koffie
  • Chocola
  • Veranderingen
  • Jennifer Connelly
  • Edward Norton
  • Zilver gecombineerd met zwart
  • Lost
  • Digitale nekschoten uitdelen
  • Appelgebak
  • Zonnebrillen
  • Bamboe
  • Sonor
  • Arnon Grunberg
  • Laaggestemde gitaren
  • Vis
  • Gary Numan
  • Ontwikkelingen
  • Hoog contrast
  • Tekken en Wipeout op de PS2
  • WOII-documentaires
  • Aluminium
etc. etc. etc. etc.

-- reageer --


17:54 17-03-2009 // Volledig willekeurige dingen en mensen die me irriteren

  • Tv- en radio-reclames
  • Humberto Tan
  • Bumperklevers
  • Instappen in een trein met teveel mensen tegelijk
  • Een briefje dat een pakketje een dag later nogmaals wordt aangeboden
  • Snurken en hoorbaar ademen
  • Ongegrond geklaag
  • Te laat komen
  • Giel Beelen
  • Het gehele 'bullshitbingo' vocabulaire
  • Geduld moeten hebben
  • Zeikers
  • Liegen
  • Gerard Joling
  • Ron Brandsteder
  • Natte honden
  • Eurocenten
  • Alles wat bijna op is (scheerschuim, tandpaste etc.)
  • Stof op een beeldscherm
  • Hans Kraay jr
  • Krijsende baby's
  • Naar slechte muziek luisteren op een locatie waar je sowieso al niet wilt zijn
  • De geur van opgedroogd bier
  • Mensen die sigaren roken in een rookruimte
  • Aankondigingen
  • Hitte
etc. etc. etc. etc.

-- reageer --


22:43 23-02-2009 // Een mening doet er niet toe

Een cabaratier zei aan het eind van 2007 al dat iedereen een mening moet hebben. De maatschappij dwingt je hiertoe. Je kijkt het nieuws om een dag later tijdens de lunch te kunnen zeggen hoe belachelijk dat je het vindt dat er iemand de Jodenvervolging ontkent. Dit is absoluut niet het onderscheidende vermogen van een mens, dit zijn inkoppertjes. Dat ons belastinggeld besteed wordt aan het onderhoud van het koninklijke plezierjacht vindt iedereen, met enigszins optimaal functionerende hersenen, grenzend aan het belachelijke. Een inschatting kunnen maken over hoe jij denkt dat iemand zal functioneren, is een volgende stap. De overtreffende trap is het net iets anders denken dan de rest. Sommigen maken hier weer bewust of onbewust een levensmotto van.

Ik zal zelden vervallen in extreme uitingen. Soms vind ik het hebben van mijn eigen mening vaak eerder lastig dan onderscheidend. Onderscheidendheid is ook een mening, want ik ben gegarandeerd niet de enige met een afkeer van dronken mensen. Soms kan ik het gewoonweg niet bevatten waarom mensen op een bepaalde manier over een bepaald onderwerp denken. Ik kan daarom wellicht beschuldigd worden van het gebrek aan inlevingsvermogen. Maar ik blijf twijfelen aan de oprechtheid, danwel het inzicht, of misschien zelfs (en laat ik dit voorzichtig brengen) de intelligentie van voorgenoemde personen.

De kracht van het hebben van een uitgesproken mening zit in het wijzigen van deze mening als je innerlijke objectiviteit het van je vraagt. Maar tot die tijd blijf ik een grandioze overkill hebben aan bepaalde mensen.

-- reageer --


Lees terug in 2008..


RSS-feed

go back